H Volvo θα συμμετάσχει στο WTCC με S60 Polestar

Η σουηδική φίρμα ανακοίνωσε τη συμμετοχή της στο Παγκόσμιo Πρωτάθλημα Τουρισμού με δύο S60 Polestar τα οποία θα αναλάβει να «τρέξει» η Cyan Racing -η μέχρι πριν την εξαγορά της Polestar από τη Volvo γνωστή ως Polestar Racing 
Read hidden
5 φωτογραφίες

Με φόντο την πρόσφατη απόκτηση της Polestar, η Volvo ανακοίνωσε την συμμετοχή της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού (WTTCC) της FIA με την ομάδα Polestar Cyan Racing και δύο Volvo S60 Polestar, στο πλαίσιο ενός μακροπρόθεσμου σχεδιασμού για την εμπλοκή της σουηδικής φίρμας στο μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Ενδεικτικό των προθέσεων των Σουηδών σε σχέση με τη νέα αθλητική δραστηριότητα τους είναι ότι για την ανακοίνωση της συμμετοχή τους επέλεξαν την επέτειο 30 ετών από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Αυτοκινήτων Τουρισμού, το 1985 με το Volvo 240 Turbo.

Εκτός από την επιτυχημένη ιστορία της Volvo στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα ο λόγος που επελέγη το WTCC ως πεδίο της νέας αγωνιστικής δραστηριότητας των Σουηδών, έγινε καθώς: «το WTCC αποτελεί την ιδανική πλατφόρμα για να επιδείξει η Volvo τεχνολογία αιχμής σε συναρπαστικό, αγωνιστικό περιβάλλον, σε παγκόσμιο επίπεδο». Παράλληλα, το WTCC θα αποτελέσει ένα απαιτητικό πεδίο δοκιμών, με όλη την τεχνογνωσία που θα αποκομίσει η Volvo από τη συμμετοχή της να περνάει και στα αυτοκίνητα παραγωγής», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Niels Moller, επικεφαλής της Polestar η οποία, αποτελεί πλέον το βελτιωτικό οίκο για τα μοντέλα επιδόσεων της Volvo με δεδομένη την πρόσφατη εξολοκλήρου απόκτησή της από τη σουηδική φίρμα.

Σε ό,τι αφορά την Cyan Racing την αγωνιστική ομάδα που θα συμμετάσχει στο WTCC, ουσιαστικά πρόκειται για την μετονομασία της Polestar Racing μετά την εξαγορά της Polestar από την Volvo. Στο «τιμόνι» της αγωνιστικής ομάδας παραμένει ο Christian Dahl, παλιός πρωταθλητής αγώνων και πρώην ιδιοκτήτης της Polestar.

Σε ό,τι αφορά την ιστορική σχέση της ομάδας με τη Volvo, η Cyan Racing ξεκίνησε τη συνεργασία της με τη Volvo το 1996, ως Polestar Racing.

Από τότε έχει κατακτήσει για λογαριασμό της Volvo επτά πρωταθλήματα αυτοκινήτων τουρισμού στη Σουηδία, με τους οδηγούς της να ανακηρύσσονται πρωταθλητές έξι φορές.

Πιο πρόσφατη επιτυχία, αυτή της σεζόν που τελείωσε, με διπλή κατάκτηση τόσο για την ομάδα όσο και τον οδηγό, τον Thed Björk ο οποίος μάλιστα αναδείχθηκε πρωταθλητής για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ένα μοναδικό επίτευγμα στην ιστορία του θεσμού. Το ρεκόρ συνέπεσε με τα γενέθλια των 20 χρόνων της ομάδας, που έχει στο παλμαρέ της 16 τίτλους, 100 νίκες, 223 θέσεις στο βάθρο και 89 pole position.

Volvo 240 Turbo: Η ιστορία μιας ένδοξης νίκης

Πηγαίνοντας πιο πίσω στο χρόνο και στην ιστoρία της σουηδικής φίρμας στο μηχανοκίνητο αθλητισμό, αξίζει να σημειωθεί ότι το 1985 ήταν μια χρυσή χρονιά για την πορεία της Volvo στους αγώνες.

Το Volvo 240 Turbo κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού (ETCC), αλλά και το γερμανικό του ανάλογο, το Deutsche Touringwagen Meisterschaft (DTM).

Το 1981, η Volvo παρουσίασε την υπερτροφοδοτούμενη έκδοση του οικογενειακού της μοντέλου, του 240, αποκτώντας πρόσβαση σε μια εντελώς νέα αγορά και προσθέτοντας στις γνωστές αρετές των μοντέλων της αυτό του σπορ δυναμισμού και της διασκεδαστικής οδήγησης.

Χάρη στο σύστημα υπερτροφοδότησης, ο κινητήρας B21ET των 2,1 λίτρων απέδιδε 155 ίππους, κάτι που σήμαινε ότι το 240 Turbo μπορούσε να επιταχύνει από 0-100 χλμ./ώρα σε εννέα δευτερόλεπτα, ενώ η μέγιστη ταχύτητά του διαμορφωνόταν σε 195 χλμ./ώρα. Έτσι, το 240 Turbo Estate αναδείχθηκε το πιο γρήγορο αυτοκίνητο της κατηγορίας, παγκοσμίως.

Το 1982, επιβλήθηκαν νέοι διεθνείς κανονισμοί για το Group A διαμορφώνοντας ένα ιδανικό πλαίσιο για το Volvo 240 Turbo.

Aναλυτικότερα, τα αυτοκίνητα που επρόκειτο να πάρουν μέρος σε αγωνιστικές δραστηριότητες έπρεπε να προέρχονται απευθείας από τη γραμμή παραγωγής, ενώ επιτρεπόταν μόνο ένας περιορισμένος αριθμός τροποποιήσεων.

Επιπλέον, για να ανταποκρίνεται ένα μοντέλο στους κανονισμούς του Group A, χρειαζόταν να κατασκευάζεται σε τουλάχιστον 5.000 μονάδες ετησίως.

Έπρεπε, επίσης, να διαθέτει το λιγότερο τέσσερα καθίσματα και το ελάχιστο βάρος του να είναι ανάλογο με τη χωρητικότητα του κινητήρα του.

Οι κανονισμοί απαιτούσαν ακόμη την κατασκευή τουλάχιστον 500 «evolution cars» - και για αυτόν το λόγο δημιουργήθηκε το 240 Turbo Evolution.

Τον Ιούλιο του 1983, τα 500 αυτοκίνητα παρατάχθηκαν για επιθεώρηση -χωρισμένα σε δύο ομάδες, μία στη δυτική ακτή των Η.Π.Α. και μια στην ανατολική- προκειμένου να διαπιστωθεί ότι όντως ήταν είχαν την απαιτούμενη ομοιομορφία.

Σε ό,τι αφορά τις προδιαγραφές των αυτοκινήτων, ήταν εξοπλισμένα με μεγαλύτερα turbo, τροποποιημένα συστήματα ελέγχου κινητήρων, αλλά και με το σύστημα Water Turbo Traction, με ψεκασμό νερού στην εισαγωγή –μια εφεύρεση που εξελίχθηκε και κατοχυρώθηκε από τη Volvo.

Η χρονιά στην οποία το 240 Turbo μπήκε στον ανταγωνισμό του Group A ήταν το 1984. Η Volvo ήταν υπεύθυνη για την κατασκευή του, ενώ εξασφάλιζε ότι όλα τα απαιτούμενα ανταλλακτικά είχαν την απαιτούμενη ομοιομορφία.

Η συμμετοχή ανατέθηκε σε ανεξάρτητες αγωνιστικές ομάδες. Ο απολογισμός της πρώτης χρονιάς ήταν δύο νίκες, μία στον αγώνα του Zolder στο Βέλγιο, ενώ η δεύτερη στη γερμανική πίστα του Norisring, την πρώτη χρονιά της συμμετοχής στο DTM.

Το 1985, η προσήλωση της Volvo ενισχύθηκε, καθώς έγινε συμφωνία με δύο ομάδες οι οποίες θα λειτουργούσαν με όρους εργοστασιακής ομάδας.

Ήταν μια επιλογή που στόχευε όχι μόνο στην επικράτηση έναντι ανταγωνιστών όπως η Rover και η BMW, αλλά και στο να δημιουργήσει εσωτερικό ανταγωνισμό ανάμεσα στις δύο ομάδες.

Η στρατηγική αποδείχθηκε ιδανική, καθώς η 13η Οκτωβρίου 1985, με τον τελευταίο αγώνα στο Estoril της Πορτογαλίας, βρήκε τη Volvo πρωταθλήτρια στο ETCC, με έξι νίκες στους δεκατέσσερις αγώνες. Οι οδηγοί που χάρισαν στη Volvo τον τίτλο ήταν ο Ιταλός Gianfranco Bracatelli και ο Σουηδός Tomas Lindtstrom. Λίγο αργότερα ήρθε ως επιστέγασμα του θριάμβου και η κατάκτηση του DTM.

Σε ό,τι αφορά τις προδιαγραφές του νικηφόρου 240 Τurbo, η αγωνιστική του έκδοση του διέθετε κυλινδροκεφαλές από αλουμίνιο και σφυρήλατα πιστόνια, μπιέλες και στροφαλοφόρους.

Στον ψεκασμό έγινε χρήση ενός ειδικά σχεδιασμένου συστήματος K-jetronic της Bosch, ενώ η τουρμπίνα της Garrett είχε μέγιστη πίεση 1,5 bar.

Ως αποτέλεσμα, ο κινητήρας των 2,1 λίτρων απέδιδε περίπου 300 ίππους εξασφαλίζοντας στο αυτοκίνητο μέγιστη ταχύτητα 260 χλμ./ώρα.

Όλα τα κινητά τμήματα του αμαξώματος, όπως οι πόρτες και το καπό, φτιάχνονταν από πιο λεπτά φύλλα μετάλλου σε σχέση με τα αντίστοιχα μέρη των μοντέλων παραγωγής. Ο πίσω άξονας ήταν ελαφρύτερος κατά 6 κιλά, ενώ τα φρένα είχαν τετραπίστονες δαγκάνες και αεριζόμενους δίσκους. Ένα γρήγορο σύστημα ανεφοδιασμού καθιστούσε δυνατή την πλήρωση της δεξαμενής με 120 λίτρα βενζίνης υψηλών οκτανίων σε λιγότερο από 20 δευτερόλεπτα.

auto.in.gr

Άλλοι Αγώνες:  Περισσότερες ειδήσεις
Publish read?
Yes
No